Moduł oferowany także w ramach programów studiów:
Informacje ogólne:
Nazwa:
Strategie rozwoju ekoturystyki
Tok studiów:
2015/2016
Kod:
BTR-2-303-ET-s
Wydział:
Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
Poziom studiów:
Studia II stopnia
Specjalność:
Ekoturystyka
Kierunek:
Turystyka i Rekreacja
Semestr:
3
Profil kształcenia:
Ogólnoakademicki (A)
Język wykładowy:
Polski
Forma i tryb studiów:
Stacjonarne
Strona www:
 
Osoba odpowiedzialna:
dr Gałka Elżbieta (elagalka@op.pl)
Osoby prowadzące:
dr Gałka Elżbieta (elagalka@op.pl)
Krótka charakterystyka modułu

Opis efektów kształcenia dla modułu zajęć
Kod EKM Student, który zaliczył moduł zajęć wie/umie/potrafi Powiązania z EKK Sposób weryfikacji efektów kształcenia (forma zaliczeń)
Umiejętności
M_U001 Umie określić podstawowe elementy planu ekostrategii dla zadanego obiektu, obszaru TR2A_U01 Projekt
M_U002 Potrafi przygotować studium i cele ekostrategii TR2A_K02, TR2A_U07 Projekt
M_U003 Potrafi dokonać oceny zasobów przyrodniczych w oparciu o specjalistyczne metody kategoryzacji TR2A_U07 Projekt
M_U004 Umie wyliczyć rentowość opracowanej ekostrategii TR2A_U05 Projekt
Matryca efektów kształcenia w odniesieniu do form zajęć
Kod EKM Student, który zaliczył moduł zajęć wie/umie/potrafi Forma zajęć
Wykład
Ćwicz. aud
Ćwicz. lab
Ćw. proj.
Konw.
Zaj. sem.
Zaj. prakt
Zaj. terenowe
Zaj. warsztatowe
Inne
E-learning
Umiejętności
M_U001 Umie określić podstawowe elementy planu ekostrategii dla zadanego obiektu, obszaru - - - - - + - - - - -
M_U002 Potrafi przygotować studium i cele ekostrategii - - - - - + - - - - -
M_U003 Potrafi dokonać oceny zasobów przyrodniczych w oparciu o specjalistyczne metody kategoryzacji - - - - - + - - - - -
M_U004 Umie wyliczyć rentowość opracowanej ekostrategii - - - - - + - - - - -
Treść modułu zajęć (program wykładów i pozostałych zajęć)
Zajęcia seminaryjne:

1. Elementy ekostrategii: strategiczne pytania, proces planowania strategicznego, metody oceny zasobów przyrodniczych, geograficzne ramy, systemy zarządzania (2 h).
2. Przygotowanie studium: ankieta, analiza, synteza, projekcja, przewidywania, kształtowanie polityki i planu, wyniki (4 h).
3. Ustalenie celów strategii ekorozwoju: opcjonalne, niezależne, zależne (2 h).
4. Metody oceny zasobów przyrodniczych: wstępne rozpoznanie zasobów, kategoryzacja i ważenie, metody inwentaryzacji zasobów, kategoryzacja zasobów; ocena ich potencjału rozwojowego (aktywa, pasywa); identyfikacja wzorców, sieci powiązań i punktów. Metody widmowe alternatywne, spektrum szans: ROS, TOS, LAC, UET, TA, ECOS (4 h).
5. Zastosowanie metody ECOS: ocena geograficznych sektorów, indeksy atrakcyjności (rysunek energii, prymat); stan zasobów; potencjał rehabilitacyjny; ocena marketingu do agregacji atrakcyjności dla konkretnego konsumenta (10 h).
6. Geograficzne ramy: węzły ekoturystyki, korytarze obiegowe, bramy (4 h).
7. Czynniki wpływające na rentowność ekoturystyki (4 h).

Nakład pracy studenta (bilans punktów ECTS)
Forma aktywności studenta Obciążenie studenta
Sumaryczne obciążenie pracą studenta 58 godz
Punkty ECTS za moduł 2 ECTS
Udział w zajęciach seminaryjnych 28 godz
Wykonanie projektu 15 godz
Przygotowanie do zajęć 15 godz
Pozostałe informacje
Sposób obliczania oceny końcowej:

Ocena końcowa jest równa ocenie zaliczenia z seminarium

Wymagania wstępne i dodatkowe:

Zaliczenia z przedmiotów: „Ekologia i ochrona środowiska”, „Podstawy turystyki” oraz „Kształtowanie środowiska i ochrona przyrody” z I stopnia kształcenia

Zalecana literatura i pomoce naukowe:

Zaręba D., 2006. Ekoturystyka, PWN, Warszawa.
Szwichtenberg A., 2001. Ekoturystyka i agroturystyka. Vademecum, Koszalin.
Honey M. 2008. Ecotourism and Sustainable Development: Who Owns Paradise? (Second ed.). Washington, DC : Island Press.
Tuohino, A., and A. Hynonen 2001. Ecotourism – imagery and reality. Reflections on concepts and practices in Finnish rural tourism. Nordia Geographical Publications. 30 (4).
Wight, PA 1993. Ecotourism: Ethics or Eco-sell. Journal of Travel Research. Dziennik Badań Travel. 31(3):3–9.
Eadington, WR, and VL Smith, 1992. The emergence of alternative forms of tourism, in Tourism Alternatives: Potentials and Problems in the Development of Tourism. Pennsylvania, USA: University of Pennsylvania Press.
Crinion, D. 1998. South Australian tourism strategy and the role of ecotourism. Adelaide, Australia: Down to Earth planning for an out-of-the-ordinary industry, presented at the South Australian Ecotourism Forum.
The Encyclopedia of Ecotourism, Cabi Publishing.
Buckley, R. 1994. Research Note, a framework for ecotourism. Annals of Tourism Research. 21 (3):661–669.
Bar kin, D. 2002. Eco tourism for sustainable regional development. Current Issues in Tourism. 5 (3–4):245–253.
Jacobson, SK, and R. Robles, 1998. Ecotourism, sustainable development, and conservation education: development of a tour guide training program in Tortuguero, Costa Rica. Environmental Management. 16 (6):701–713.
Ziffer, K. 1989. Ecotourism: the uneasy alliance. Conservation International/Ernst and Young.
Cater, E. 1994. Cater, E., and G. Lowman. ed. Ecotourism in the third world – problems and prospects for sustainability, in Ecotourism: a sustainable option? United Kingdom: John Wiley and Sons.
Kamauro, O. 1996. Ecotourism: Suicide or Development? Voices from Africa 6: Sustainable Development, UN Non-Governmental Liaison Service. United Nations News Service.
Vivanco, L. 2002. Ecotourism, Paradise lost – A Thai case study. The Ecologist. 32 (2):28–30.
Isaacs, JC. 2000. The limited potential of ecotourism to contribute to wildlife conservation. The Ecologist. 28 (1):61–69.
McLaren, D. 1998. Rethinking tourism and ecotravel: the paving of paradise and what you can do to stop it. West Hartford, Connecticut, USA: Kamarian Press.
Baumol, WJ, and WE Oates 1977. Economics, environmental policy, and quality of life. Englewood Cliffs, New Jersey, USA: Prentice Hall. Englewood Cliffs, New Jersey, USA: Prentice Hall.

Publikacje naukowe osób prowadzących zajęcia związane z tematyką modułu:

Nie podano dodatkowych publikacji

Informacje dodatkowe:

Student ma prawo do jednego terminu podstawowego i dwóch terminów poprawkowych w przypadku ubiegania się o zaliczenie przedmiotu.