Moduł oferowany także w ramach programów studiów:
Informacje ogólne:
Nazwa:
Mechanika techniczna
Tok studiów:
2016/2017
Kod:
MEI-1-207-s
Wydział:
Inżynierii Metali i Informatyki Przemysłowej
Poziom studiów:
Studia I stopnia
Specjalność:
-
Kierunek:
Edukacja Techniczno – Informatyczna
Semestr:
2
Profil kształcenia:
Ogólnoakademicki (A)
Język wykładowy:
Polski
Forma i tryb studiów:
Stacjonarne
Strona www:
 
Osoba odpowiedzialna:
dr hab. inż. Kosała Krzysztof (kosala@agh.edu.pl)
Osoby prowadzące:
dr inż. Olszewski Ryszard (olszewsk@agh.edu.pl)
Krótka charakterystyka modułu

Student zapoznaje się z podstawowymi zagadnieniami mechaniki klasycznej w zakresie statyki oraz kinematyki i dynamiki punktu materialnego, bryły sztywnej.

Opis efektów kształcenia dla modułu zajęć
Kod EKM Student, który zaliczył moduł zajęć wie/umie/potrafi Powiązania z EKK Sposób weryfikacji efektów kształcenia (forma zaliczeń)
Wiedza
M_W001 Zna podstawowe pojęcia i określenia z zakresu statyki, kinematyki i dynamiki EI1A_W04 Egzamin,
Wynik testu zaliczeniowego
M_W002 posiada wiedzę na temat równowagi układów sił i ich przekształceń oraz redukcji EI1A_W04, EI1A_W01 Egzamin
M_W003 posiada wiedzę o ruchu ruchu ciał z geometrycznego punktu widzenia, o przyczynach i skutkach ruchu ciał oraz zależnościach między ruchem ciał a siłami go powodującymi EI1A_W04, EI1A_W01 Egzamin
Umiejętności
M_U001 posiada umiejetność identyfikacji układów sił i podania warunków równowagi układu sił EI1A_U11 Egzamin
M_U002 posiada umiejętność operacji na wektorach (sił, par sił) EI1A_U11 Egzamin
M_U003 potrafi analizować zagadnienia ruchu złożonego punktu oraz rozwiązywać podstawowe zadania dynamiki punktu EI1A_U11 Egzamin
Matryca efektów kształcenia w odniesieniu do form zajęć
Kod EKM Student, który zaliczył moduł zajęć wie/umie/potrafi Forma zajęć
Wykład
Ćwicz. aud
Ćwicz. lab
Ćw. proj.
Konw.
Zaj. sem.
Zaj. prakt
Zaj. terenowe
Zaj. warsztatowe
Inne
E-learning
Wiedza
M_W001 Zna podstawowe pojęcia i określenia z zakresu statyki, kinematyki i dynamiki + + - - - - - - - - -
M_W002 posiada wiedzę na temat równowagi układów sił i ich przekształceń oraz redukcji + + - - - - - - - - -
M_W003 posiada wiedzę o ruchu ruchu ciał z geometrycznego punktu widzenia, o przyczynach i skutkach ruchu ciał oraz zależnościach między ruchem ciał a siłami go powodującymi + + - - - - - - - - -
Umiejętności
M_U001 posiada umiejetność identyfikacji układów sił i podania warunków równowagi układu sił + + - - - - - - - - -
M_U002 posiada umiejętność operacji na wektorach (sił, par sił) + + - - - - - - - - -
M_U003 potrafi analizować zagadnienia ruchu złożonego punktu oraz rozwiązywać podstawowe zadania dynamiki punktu + + - - - - - - - - -
Treść modułu zajęć (program wykładów i pozostałych zajęć)
Wykład:

1.Wprowadzenie do przedmiotu. Pojęcia wstępne statyki – podstawowe twierdzenia. Stopnie swobody. Klasyfikacja więzów, uwalnianie od więzów – siły reakcji.
2. Środkowy płaski i przestrzenny układ sił. Twierdzenie o trzech siłach. Analityczne przedstawienie siły i wieloboku sił. Warunki równowagi. Przykłady obliczeniowe.
3. Moment siły względem bieguna i osi. Płaski i przestrzenny dowolny układ sił. Podstawy redukcji. Warunki równowagi dowolnego układu sił. Przykłady obliczeniowe.
4. Środki ciężkości. Środek sił równoległych, środki ciężkości ciał, środki ciężkości jednorodnych brył, środki ciężkości jednorodnych figur płaskich. Przykłady obliczeniowe wyznaczania środków ciężkości figur płaskich.
5. Tarcie. Rodzaje tarcia, Tarcie ślizgowe i toczne. Przykłady obliczeniowe na równowagę sił z uwzględnieniem tarcia ślizgowego i tocznego.
6. Kinematyka. Kinematyka punktu, równania opisujące ruch punktu, prędkość i przyspieszenie punktu, przyspieszenie styczne i normalne, szczególne przypadki ruchu punktu. Przykład obliczeniowy na ruch punktu po okręgu koła.
7. Kinematyka bryły, Ruch postępowy i obrotowy ciała sztywnego. Przykład obliczeniowy.
8. Ruch płaski ciała sztywnego. Chwilowy środek obrotu, Rozkład ruchu płaskiego na postępowy i obrotowy. Przyspieszenie punktu ciała w ruchu obrotowym. Przykład obliczeniowy.
9. Ruch złożony punktu. Ruch względny unoszenia i bezwzględny. Prędkość punktu w ruchu złożonym. Przyspieszenie punktu w ruchu złożonym. Przykład obliczeniowy.
10. Dynamika. Podstawowe pojęcia i zasady dynamiki. Ruch punktu materialnego. Zadania proste i odwrotne. Przykłady obliczeniowe.
11. Zasada d’Alemberta. Przykład obliczeniowy. Praca mechaniczna, praca siły ciężkości, praca siły sprężystości, praca i moc w ruchu obrotowym. Przykład obliczeniowy.
12. Pęd, popęd. Energia kinetyczna i potencjalna punktu materialnego. Zasada zachowania energii mechanicznej. Przykłady obliczeniowe.
13. Podstawy dynamiki układu punktów materialnych i ciała sztywnego. Zasada pędu, zasada ruchu środka masy, energia kinetyczna ciała sztywnego. Przykład obliczeniowy.
14. Równania dynamiczne ruchów brył (ruch postępowy, ruch obrotowy, ruch płaski)

Ćwiczenia audytoryjne:

  1. Rachunek wektorowy. Uwalnianie od więzów i wyznaczanie reakcji.
  2. Przykłady na równowagę środkowego płaskiego i przestrzennego układu sił.
  3. Przykłady na równowagę dowolnego płaskiego i przestrzennego układu sił.
  4. Wyznaczanie położenia środków ciężkości figur płaskich.
  5. Przykłady na równowagę układu sił z uwzględnieniem tarcia.
  6. Rozwiązywanie zadań z ruchu obrotowego i postępowego
  7. Wyznaczanie prędkości i przyspieszeń punktu w ruchu złożonym
  8. Zadania proste i odwrotne dynamiki.
  9. Bryła na równi pochyłej – rozwiązanie zadań przy wykorzystaniu zasady pędu i popędu, II prawa Newtona i zasady równoważności energii kinetycznej i pracy

Nakład pracy studenta (bilans punktów ECTS)
Forma aktywności studenta Obciążenie studenta
Sumaryczne obciążenie pracą studenta 90 godz
Punkty ECTS za moduł 3 ECTS
Samodzielne studiowanie tematyki zajęć 25 godz
Egzamin lub kolokwium zaliczeniowe 13 godz
Udział w wykładach 28 godz
Udział w ćwiczeniach audytoryjnych 14 godz
Dodatkowe godziny kontaktowe z nauczycielem 5 godz
Przygotowanie do zajęć 5 godz
Pozostałe informacje
Sposób obliczania oceny końcowej:

Egzamin jest dwuczęściowy: teoria i zadania. Ocena z egzaminu jest średnią arytmetyczną części teoretycznej i zadaniowej. Do zaliczenia egzaminu konieczne są pozytywne oceny z części teoretycznej i zadaniowej.
Ocena końcowa z przedmiotu jest średnią ważoną: OK=0,4*ocena z zaliczenia + 0,6* ocena z egzaminu.

Wymagania wstępne i dodatkowe:

Zgodnie z Regulaminem Studiów AGH podstawowym terminem uzyskania zaliczenia jest ostatni dzień zajęć w danym semestrze. Termin zaliczenia poprawkowego (tryb i warunki ustala prowadzący moduł na zajęciach początkowych) nie może być późniejszy niż ostatni termin egzaminu w sesji poprawkowej (dla przedmiotów kończących się egzaminem) lub ostatni dzień trwania semestru (dla przedmiotów niekończących się egzaminem).

Zalecana literatura i pomoce naukowe:
  1. Engel Z., Giergiel J.: MECHANIKA, t.I – Statyka, t.II – Kinematyka, t.III – Dynamika. Wyd. AGH, Kraków 1998.
  2. Kubik J., Mielniczuk J., Wilczyński A.: Mechanika Techniczna. Wyd. PWN, Warszawa 1983.
  3. GiergielJ., Głuch L., Łopata A.: Zbiór zadań z mechaniki – metodyka rozwiązań. Wyd. AGH, Kraków 1995.
Publikacje naukowe osób prowadzących zajęcia związane z tematyką modułu:

http://www.bpp.agh.edu.pl/

Leszek Majkut, Ryszard Olszewski, Radosław Marczuk, Detekcja uszkodzeń przekładni zębatych z wykorzystaniem dekompozycji empirycznej, Logistyka, ISSN 1231-5478. — 2010 nr 6 dod.: Logistyka–nauka : artykuły recenzowane [Dokument elektroniczny], s. 2093–2100.

Leszek Majkut, Ryszard Olszewski, Model dynamiczny zazębienia przekładni obiegowej, TTS Technika Transportu Szynowego, ISSN 1232-3829. — 2012 R. 19 nr 9 dod.: TransComp [Dokument elektroniczny], s. 1625–1630.

Leszek Majkut, Ryszard Olszewski, Detekcja uszkodzeń przekładni obiegowych z wykorzystaniem modeli dynamicznego zazębienia, Logistyka, ISSN 1231-5478. — 2014 nr 3 dod.: CD nr 1 Logistyka – nauka: artykuły recenzowane, s. 4099–4105.

Informacje dodatkowe:

Student po zaliczeniu tego przedmiotu powinien:
• Znać podstawowe pojęcia i określenia z zakresu statyki, kinematyki i dynamiki.
• Posiadać umiejętność rozwiązywania podstawowych problemów technicznych w oparciu o prawa mechaniki